Helaas voelde ik mij vandaag niet op en top en zijn Jan-Willem en Frank samen naar de jodensavanne gereden, ik heb de tijd overigens goed aan school besteed! Voor dat ik mijn maatjes weer heb ontmoet heb ik schoolwerk aan het zwembad gemaakt. ik kan alleen niet veel over vandaag schrijven behalve 33 graden en zon 😉 dus jan de Floor is yours.

Bij het ontbijt iemand missen, dan is er iemand niet fit. Dat mag echter de pret niet drukken. Aangezien wij pas maximaal 5% van dit unieke land hebben gezien, was het plan gemaakt om vandaag af te dalen richting de jodensavanne. De jodensavanne ligt ongeveer 50 kilometer onder Paramaribo en vanaf onze uitvalsbasis is dit ongeveer 1 uur en 30 minuten rijden. Dit vooral door de drempels maar daarover later meer. Na het ontbijt werd er eten en drinken in de koeltas gedaan, de drone werd ingeladen en met z’n tweeën werd de auto aangezwengeld. Gezien de weervoorspelling was de airco een fijne bijkomstigheid.

Ons verblijf in district Commewijne brengt ons eigenlijk dagelijks over de Jules Wijdenboschbrug, ik kende de brug nog niet voordat ik ooit in Suriname was geweest. Inmiddels kan ik hem dromen. De brug kent een maximale snelheid van 40 km per uur en de hellingsgraad is stijlen dan de gemiddelde route in de Oostenrijks alpen. De brug over werd er links afgeslagen en de route langs de Surinamerivier afgelegd richting de jodensavanne. Het audiosysteem van de Mitsubishi Pajero was nog aan het opladen in de accommodatie, maar met enige regelmaat kwam er op het FM kanaal best aardige deuntjes uit de speakers. Na de afslag richting het vliegveld staken wij rechtdoor en belanden steeds verder in niemandsland. Veel groen, zo nu en dan een huis (of iets wat door moet als huis). Vlak voor de oversteek van de Surinamerivier, ja de Surinamerivier moest weer overgestoken worden alleen dan via een veel praktischere brug kwamen we door een dorp. Het links rijden ging na 50 km best aardig, de borden met daarop het legendarische woord ”drempel” zag ik niet altijd staan. Meestal kreeg ik door dat wij op een drempel afreden op een meter of vijf voor de drempel. Dit heeft vandaag meerdere keren gezorgd voor een kreet van mijn vader, een slippende Mitsubitshi Pajero en een klein vreugdesprongetje door de drempel.

Nadat wij de Surinamerivier waren overgestoken belanden wij op een zandpad met een rode gloed, door een berichtje van een vriend vermoed ik dat de rode gloed afkomt van de houtsoort Purperhart. Nog nooit van gehoord, maar gezien de plaatjes en de kleur van het hout klopt dit wel. De navigatie gaf een andere route aan dan een klein blauw bordje. Na een korte afstemming en onze ervaring met navigatie en wegen in Suriname werd besloten om de borden te volgen en niet de navigatie. Wij sloegen linksaf en aan het einde van de weg stond nog een bord met wederom linksaf. Wij rijden een soort dorpje (Redi Doti) binnen. Wij zagen nog geen nieuw bord staan dus vervolgde onze weg, totdat wij met de neus van de auto richting de Surinamerivier stonden. Hier stond wel een een informatieboord met daarop ”dorp van de jodensavanne”, echter leek hier niets op een restant van een synagoge. Dan moesten wij toch de navigatie volgen, echter waar de navigatie aangaf dat wij de locatie bereikt hadden, leek ook hier niks op enige restanten van een 300 jaar oude nederzetting. Hmm, enigszins als wij waren gingen we toch terug richting de twee richtingsbordjes en hebben de strategie iets gewijzigd. Inderdaad door ergens (wat ons logisch leek) rechtsaf te slaan bereikte wij na een kort zandpad de ingang van de jodensavanne.

Wij waren de eerste bezoekers van de dag, dat wij dit hebben verstaan was best knap, de best man had nog 3 tanden in de mond en schrok wakker van onze aankomst. Na het aftikken van 430 dollar (Surinaamse dollars mam, rustig maar), konden wij in alle rust en ons eigen tempo de jodensavanne verkennen. Vanaf de weg kom je eerst langs een Creoolse begraafplaats, deze begraafplaats was voor Afro-Surinaamse slaven en in hun vrijheid geboren kinderen. Ons weg vervolgde zich verder en de volgende stop was een begraafplaats voor de Joodse bewoners, de kinderen uit geboren uit een relatie van een joodse meneer en een tot slaaf gemaakte dame, werd wel erkend en werden begraven aan de rand van deze joodse begraafplaats. Het oudste geindentificeerde graf dateert uit ongeveer 1650. Indrukwekkend om te zien hoe goed de grafstenen nog bewaard zijn gebleven. Het pad verder brengt ons bij de restanten van de oude joodse synagoge. Duidelijk te zien zijn nog de 4 punten van de toegangspoorten en de structuur van het gebouw. Tegenover de synagoge het huis de Meza, waar de afgelopen jaren opgravingen zijn geweest en hier veel bekend is geworden over leefgewoontes en gebruiken eind 19e eeuw. Na een uitgebreide stop, een dronevlucht van 40 minuten en alles te hebben vast gelegd als beeld materiaal, liepen wij rustig terug naar de auto. Bij het verlaten van het terrein schrok de meneer met 3 tanden weer wakker en wenste ons een prettige dag.

De route richting Boutique hotel Peperpot werd ingezet met als doel onderweg tanken en een hapje te eten. De eerste 30 km was er niet veel, dat wisten we al dus gingen we lekker op pad. De drempels zaten aardig in mijn systeem. Toen er een erg grote, hoge, brede Amerikaanse schoolbus aankwam rijden hebben wij toch nog een keer het schrik, rem en vliegmoment meegemaakt. Deze was wel zodanig dat vaders met beide handjes op het dashboard zat. De reis verder verliep soepel, de Pajero had weer nieuwe slurppie (brandstof) binnen en alleen het eten moesten we nog ever regelen. Uiteindelijk zagen wij de Jules Wijdenboschbrug voor ons opdoemen en wisten wij dat eten, ergens lokaal, wat onze voorkeur had niet meer ging lukken. Gelukkig was de ochtend voorbij en lag mijn broertje inmiddels met een ”Djogo” aan het zwembad. Onze lunchvoordeuren werden ook doorgegeven en gezien de mooie dag was een middag zwembad geen overbodige luxe.

De lunch (het was inmiddels 15:00) werd genuttigd, er werd gezwommen en gerelaxt bij het zwembad. Toen het 19:00 was zijn mijn broertje en ik maar eens gaan kijken of onze vader nog trek had in een warme hap, netjes gedoucht en aangekleed verplaatste wij ons weer terug naar het restaurant om verder te gaan met het Surinaamse dieet, namelijk lekker eten en bier. Tijdens het eten zijn de plannen voor de komende twee dagen doorgenomen, of ze ook daadwerkelijk uitgevoerd gaan worden weet niemand, maar er is een plan.

Eigenlijk is er nog zoveel te doen en te zien voor de dagen dat we hier nog zijn, maar dat wisten we eigenlijk vooraf al. Er is uitgesproken dat de reis sowieso geslaagd is vanwege het vinden van de roots, het bezoeken van waardevolle locaties en kennis te maken met verre familie.

Morgen hebben we gepland om fort Zeelandia, het koto museum en minimaal het voetbalstadion te gaan bekijken. Met dat laatste heb ik ook nog enige inbreng in deze trip. Helaas betekend dit voor mijn broertje dat we redelijk op tijd uit de veren moeten en ons verplaatsen over de brug richting Paramaribo. Ken je de brug nog niet, google hem dan even, echt indrukwekkend. Efficiënt zal ik het niet willen noemen,, maar daarvoor zijn we niet afgereisd naar Suriname.