Nou de rust is voorbij 😉

Al begon deze dag uitermate relaxed, het was een goede 34 graden hier aan de andere kant van de plas met een UV index van 12. Na het ontbijt hebben wij de kamer maar voor bereid op de komst van Jan-Willem, na dit alles hadden wij nog zeker 4,5 uur over die gevuld moesten worden. Die invulling was zo gevonden en de lichamen werden verplaatst naar het zwembad.

Hier brandt je weg als je niet in het water lag of onder de overkapping, vriendelijk werden wij voorzien van drankjes en hapjes. Helaas was het moment niet meer verder vooruit te schuiven en moest er aanstalten gemaakt worden om naar het vliegveld te gaan want we wilden natuurlijk niet te laat zijn!

Onderweg naar het vliegtuig hebben wij nog een snelle stop gemaakt om even wat koud bier te regelen als ontvangst, want wat is nou fijner dan als je naar buiten komt en de familie staat daar klaar met een koud biertje. Leuk plan, alleen zijn wij iets te veel aangepast aan het ritme alhier en was Jan-Willem iets te snel door alles heen en heeft hij moederziel alleen op ons zitten wachten. Arme jongen.

Snel hebben wij hem vervoerd richting ons prachtige hotel waar snel werd om gekleed om met de crew van KLM te gaan eten. Het is nu tijd dat ik Jan-Willem ook maar even zelf laat typen want waar onze dag extreem relaxed was verliep die van hem iets anders te beginnen met een wekker om 05:15

Jan the floor is yours!

Heeeeeheeeeee, eindelijk is het 10 maart en staat mijn vlucht gepland om mij aan te sluiten bij mijn vader en de meesterlijke schrijver van de verhalen, Frank-Paul. Netjes op tijd opgehaald en afgezet door Niels begon mijn avontuur. Daar liep ik dan moeder ziel alleen over Schiphol. Ik bewoog mij naar de Starbucks voor een cappuccino en een warme croissant. Mede door een SMS vanuit KLM verplaatste ik mijzelf iets eerder naar de gate dan ik normaliter zou doen.

Na het extra controleren van mijn paspoort was alles goed voor vertrek naar Paramaribo, ik had voor mijzelf een stoel gereserveerd op de laatste rij in het vliegtuig, in de hoop dat de stoel daarnaast vrij zou blijven. De grootste verassing kwam kwam nog voor het boarden. Nietsvermoedend liep ik een beetje te ijsberen bij de gate totdat de tante van Yentl opdook voor mijn neus. Zij had geregeld dat ze op mijn vlucht zat als stewardess naar Paramaribo.

Eenmaal ingestapt en mij op mijn stoel gepositioneerd, met natuurlijk de stoel naast mij bezet, was ik klaar voor de vlucht van 9,5 uur naar de andere kant van de oceaan. Zelfs in Amsterdam wordt het Surinaamse tempo al ingezet. We zouden om 8:45 vertrekken en de daadwerkelijke vertrektijd was 9:27. Als je moet wachten is dit vrij lang, voor mij was deze 42 minuten vol met onverwachte gebeurtenissen. De Co-piloot kwam vragen of ik het leuk vind om de start mee te maken in de cockpit. Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken, natuurlijk wilde ik dat. Met mijn ”Cockpit Permit” koord bewoog ik mij naar de cockpit en nam plaats op de beste plek van het vliegtuig plaats.

Eindelijk de lucht in, na wat hevige turbulentie en een aantal uitwijk manoeuvres boven Zandvoort vanwege inkomende vliegtuigen, waren we gestegen naar ideale kruishoogte en was er koers gezet naar Paramaribo. Voor mij was dat ook het moment om mij terug te bewegen naar mij burgerstoel achterin. Wel met de weet dat ik bij de landing mij weer mocht melden in de cockpit. Gelukkig had ik aan de Rasjel (tante van Yentl) een gesprekspartner die mij een korte rondleiding door het vliegtuig heeft gegeven voldoende om wat tijd te doden.

In Paramaribo is het 4 uur vroeger dan in Nederland, dus een uiltje knappen tussen door was ook geen gek idee. Gelukkig was het tijdstip van het opstaan in combinatie met de indrukken voldoende om bijna 2 uur mijn ogen te sluiten. Het was 16:30 Nederlandse tijd en ongeveer 1,5 voor aankomst, ik besloot even te gaan staan en te urineren op advies van mijn vader en broertje. Want als je in Suriname binnen wil komen staat er een enorme lange rij.

Vervolgens heb ik mij richting de Cockpit bewogen, werd mijn tas door het KLM personeel zo vol gestouwd met spullen dat de rits kapot ging, maar dat mocht de pret niet drukken. De landing was ingezet, Suriname dook op uit de oceaan met de oude plantages duidelijk kenmerkend en de Commewijne en de Surinamerivier van bovenaf prachtig zichtbaar.

Bij het opstijgen zei de piloot het is een Jungle met een zandpaadje en daar gaan wij op landen, dat leek ook inderdaad zo te zijn. Gelukkig kende de piloot dit zandpaadje op zijn duim en zette de Triple 7-Heavy aan de grond alsof hij een Kia Picanto in parkeerde op 3 parkeervakken in de breedte.

Mijn Suriname avontuur kon beginnen, ik beende de cockpit uit en was voorbereid op wat er komen gaat, als-je-blieft maak je niet druk en laat alles los. Mijn vader en broertje hadden mij gewaarschuwd op basis van hun eigen ervaring dat ik minimaal 2 uur nodig zou hebben om vanaf het vliegtuig buiten te staan.

Na een korte wachtrij en redelijk snel mijn koffer in ontvangst genomen te hebben stond ik daar. na 300 taxi’s te hebben afgeslagen, liep ik maar door naar de parkeerplaats. Ze moesten toch ergens zijn. Blijkbaar hebben mijn vader en broertje zich volledig overgegeven tot het Surinaamse tempo en waren ze ruim op tijd (10 minuten te laat dus). Gelukkig had ik een kapotte rits maar wel een rugzak vol met bier en kon ik een biertje drinken tijdens het wachten.

Eenmaal ingeladen gingen we op pad, de verhalen werden over en weer gedeeld en er werd wel 10 keer gezegd ”Jan, wat je hier meemaakt dat doe je nergens”. Dat komt goed uit daarom ben ik ook hier.

Na het tanken, geld wisselen ons voorzien van nieuw bier en rum waren we eindelijk bij de nederzetting van de Hendriksjes. Nummer 58 bij Boutique hotel Peperpot. De geur was prima en zag er voor twee Franken prima uit.

Na een kort overleg en snelle omkleed sessie hebben wij richting gezet richting het restaurant waar de KLM crew ook was gestationeerd. Eenmaal aangesloten werd er bier besteld, eten wat niet te pittig was en werden er leuke gesprekken gevoerd.

Terug naar FP.

Een ieder verplaatste zich weer richting hun eigen onderkomen, de KLM crew met een taxi. Wij hadden het echter beter geregeld, wij zetelde ons in Johnny alwaar de Mobile box weer werd geactiveerd en werd de tocht naar “ons” zandpad weder ingeslagen. Johnny is overigens weer redelijk bijgekomen en doet het weer prima! Bijna bij het hotel werden wij vriendelijk onthaald door een lief koe die ons even staande hield maar na het maken van een foto mochten wij de laatste meters afleggen.

Uiteraard is er hier nog een biertje gedronken en heeft Jan-Willem vast een kleine rondleiding over het terrein gekregen, dat laatste was vooral in eigen belang. Als Jan morgen denkt dat de wereld een mooie plek is om te ontdekken voor 09:30 kan hij dat mooi zonder ons doen 😉 . Verder zijn de nodige voorbereidingen getroffen door mij zo dat ik rustig kan slapen nu ik een kamer moet delen, ik vermoed dat dit goed komt maar dat horen jullie helaas morgen pas 😉 .